تو می فهمی چه می گویم وقتی از ترسهایم فلسفه می بافم و دردی که در چشمهایم بغض می شود از حس خواستن .

نمی دانم حق با کدام لحظه خواهد بود ؟ ترس اکنون یا فردا ؟
اما امروز است که در اوج بودنهایت با خودم می جنگم با حس داغی که در تنم شیون می کشد ، من بغضش می کنم و می بارم بی آنکه دلم بخواهد فریاد گنگ دردهایم را بفهمی.  

نمی دانم دلهره کدام لحظه در تنم اینگونه به عصیان برخاسته آنهم جائی که تا چشمهایت هزار سال راه مانده است . 
انگار چراغ های روشنی که راهنمایم بوده اند سرگردان شده اند .  

سیب سبزلحظه های من ، تنهائیم بسیار دراز است با حفره هائی از درد که در پس دیدگانم غزل می خوانند. اما حق من تبسم نگاه تو نیست .
انگار من از تبسمی سرشار زاده شده ام  و تو خاطری قشنگ در ذهنم به تصویر می کشی و من تو را با طعم گس لحظه هایت تجربه می کنم بی آنکه بدانم آن طرف فاصله ها حس انگشتانت تا چه اندازه داغ است .
شاید تا ابد در ذهنم لحظه بمانی !
نمی دانم کدام روز از آن من است ! ترس مرا می فهمی؟؟؟؟؟

ای شب از اندوه تو رنگین شده ......سینه از عطر رخت سنگین شده
همچو بارانی که شوید جسم خاک ..... هستیم زالودگی ها کرده پاک
ای به روی چشم من گسترده خویش .... شادیم بخشیده از اندوه بیش
ای تپشهای تن سوزان من .... آتشی در سایه مژگان من
ای ز زرین شاخه ها پر بار تر .... ای ز گندمزار ها سرشارتر
با توام دیگر ز دردی بیم نیست ..... هست اگر جز درد خوشبختیم نیست
..........