آسمان در خلا چشمهای من هبوط می کند  من سرشار از تنهائی می شوم ....
کنار خیال هیچ تو می نشینم و می شوم شهرزاد قصه های هزار و یک شب نبودنهایت، شب و روزهائی که میان هیچ کدامشان هرگز نبوده ائی .
تو خیال آرزوهای سبز من می شوی و من تورا در معبد مقدس خیالت می پرستم. در سکوتی که از تو ساخته ام ... نه صدائی ، نه نگاهی ، نه دستهائی برای نوازش و نه حتی واژه ائی برای تفسیر معنای تو ...
اینجا تو برای من فقط توئی ... نامی که بر زبان می آورم تا به بودنت شک نکنم .

و تو فریادهایت را پشت سکوت این پنجره ها بر سرم آوار می کنی .
از کوچه پس کوچه های ذهنم می گذری بی آنکه نشانی از بود و نبودت برجای بگذاری .
می روی تا من تا ابد در حسرت نوشیدن حتی یک قطره از صدایت تشنه بمانم .

چقدر این فاصله ها بی رحم اند . و توئی که عادت را بهانه می کنی تا از من دور بمانی ....

تا ابد در ذهنم می مانی .... فقط شکل یک نام .

گفتم خموش (آری) و همچون نسیم صبح
لرزان و بی قرار وزیدم بسوی تو
اما تو هیچ بودی و من دیدم هنوز هم
در سینه هیچ نیست بجز آرزوی تو

تنم را درون جعبه خالی خاطراتم حبس می کنم و می روم پشت هزارسال تنهائیم می نشینم .
نمی خواهم اشک بریزم ، چشمهایم طاقت این همه باریدن را تاب نخواهد آورد .
من فقط می خواهم تنها باشم ....
تنها ، بین همه آدمهائی که خنده هایشان نیز طعم گس درد می دهد .
مرا رها کن .
هرجا که هستی ، با هر خاطره ائی که در تنم چنگ می زند تا بازهم تو در من تکرار شوی ؛ توئی که از پشت دو سال انتظار آمده ائی و چقدر ادعای دوست داشتنهایت ساده و پوشالی است .
دستهایت را بردار و با خودت از اینجا ببر .
مگذار بیش از این چشمهایت به تحقیر دلبستگیهایم خو بگیرند من تحمل شکنجه دوست داشتنهایت را ندارم .تحمل قفسی که از غرور و تعصب دورم کشیده ائی تا من از تو دور شوم .
بگذار در ذهنت پاک و معصوم بمانم نمی خواهم مرا به هیچ متهم کنی به گستاخی دستانی که برای دریدن من تطهیر می شوند .
من هزار بار مرده ام ( هرچند هنوز به انتظار مسیحا چشم به فرداهای خیالیم دوخته ام ) اما من مرده ام بیش از هزار بار ، مگذار اینبار با دستهای تو بمیرم .
من تحمل تلخی این همه درد را نخواهم داشت .

مرا رها کن .
التماست می کنم .... مرا رها کن .