همیشه خوب من،
چشمهایت را از پشت انتظار بردار ، من و تو یک قدم تا خوشبختی رفته ائیم هر چند هنوز هزار روز فاصله است تا بهار دستهای تو ،
اما مهم نیست همت کن و فاصله ها را از میان بردار من پر از هوای بودنت شده ام و آنقدر نفسهای تورا بلعیده ام که شبیه نفسهایت شده ام .
بگذار هم خوابه خاطراتمان شوم و تو را با همان نام همیشه گیهایت بخوانم ، و آنقدر صدایت زنم که تا ابد در ذهن پنجره ها بمانی ،
روی ( ترنم موزون این حزن ) که بندبند دلم را پاره می کند تا باز هم با تو آغاز شوم در حجم ساده دستهایت فرو روم و از پشت سخاوت ذهنت برون زنم ،
تا تو همانگونه معصوم چون باکره گی تنم دوستم داشته باشی .
همیشه خوب من ،
دلم پر از هراس پایان است و هوای تو دست از سر دلشوره های شبانه ام بر نمی دارد .
تو می دانی چقدر دلم تپیده است میان دو راهی بود و نبودهایت و تو که دستهایت را در تنم پیوند زدی تا همیشه بمانی همیشه ائی که در ذهن من و تو مجهول مانده است ....

کاش برایم می گفتی پایان این راه کجاست ؟؟؟؟؟