فریاد من شکست در بهت کوچه ها
در قحطی غزل افتادم از صدا
در بغض این حریق آتش گرفته است
لبهای بسته ام با بوسه ی هوس
من درد گشته ام در بطن یک صدا
از انتحار عشق در پستوی زمان .
دستان سردتو بر پیکر شکسته ام
خطی ز غم کشید
بر من که آخرین ، نفرینی شبم .
ای آشنای من
از من گذشته ائی
از من که خسته ام ...
اینک منم ولی آشفته از دروغ ، از این همه ریا
در خلوت حضور .
اینک منم ولی دلخسته ار خودم ،
از رد سرخ خون ،
از بغض این جنون .
با من ترانه ائی از آسمان بخوان
از بغض بی حباب ، از گریه های شوم ا
ز کوچه های شهر ، در حسرت سحر
از لحظه سقوط ، در اوج بی هدف .
ای نازنین من
من تن به شب زدم
در کشف عاشقی
تن در گناه شسته ام ...