برای تو ای همیشه آبی .....

دستهایت را به من بده .
اینبار می خواهم از غرب بگذرم.
از شهر بی واژه عروسکها.
شب پر از سراب حسرت است ، برزخی میان اینجا و هیچ جا .
اما هر چه فکر می کنم یادم نمی آید تو را از کدام شب جدا کرده ام .
دستهایت بوی نجیبی می دهد و دهانت را که شیطان بوسیده است . 
از خط سرخ انتظار تا خیال ساده درد .
تو فکرش را نکن تمام آدمها همینگونه زیسته اند و همیشه قبل ار آنکه راه بیافتند بزرگ شده اند ( در پیله های تحقیر زمان )
و امروز بیش ار آنکه به فرداهایشان دل ببندند به دیروزها لبخند می زنند ، شاید به رویاهائی که از دست داده اند .
بیا من و تو بخندیم به تمام کوچه هائی که به بن بست می رسند .
راه ما از غرب تا خورشید است .
اولین ستاره صبح .
و ما شاهدان خوشبختی خواهیم بود اگر از تمام نبایدها بگذریم .
اما تو هم مثل آدم بزرگها شده ائی ........ بزرگ بزرگ .............!
خطوط نگاهت به آسفالتهای ته خیابان می رسد و از عبور کامیونهای بزرگ وسط خیابان می ترسی و هی بدوبیراه می گوئی که چرا من شاعر شده ام ( وتوئی که از شعر بیزاری) .
پیچ رادیو را باز می کنی و اخمهایت را در ترافیک بزرگ شهر گره می کنی و اخبار حوادث که دختری را در بیراهه های شهر به لجن می کشند 
و هی مرا صدا می زنی که چرا بزرگ نمی شوم !
اما من با عروسکهایم می رقصیم و آنقدر می خوانیم که از نفس بیافتیم .
 و شب با هزار آرزوی مخملی می خوابیم.
با بوسه هائی گلابتونی .
از جنس آتش و طعم توت فرنگی ،
و تو از راه می رسی و همه شان را از من می دزدی !
و تا من لبخند می زنم که با من باش هزار بهانه می سازی ، اخم می کنی ، دعوا می کنی ، سکوت می کنی و من بغض می کنم و من می بارم و من ....
سکوت دنبال داری است .....

فردا از راه می رسد و من باز منتظر تو می مانم .
رسم غریبی است نازنین ، رسم غریبی است .....

ای اتفاق تازه تنهائی
ای خوب خوب
ای شاعر اینجائی
چشمهایت از قبیله دیروز است
از حضور ممتدی آبی
کاش دستهایت اینجا بود
روی نقطه نقطه لحظه های رویائی ....