کمی با من مدارا کن
که خود را با تو بشناسم
من گم را تو پیدا کن .......

دستهائی رو به زوال.....آغاز رسیدنهای پوچ ..... دردهائی از سقوطی ناگزیر.....من درد می کشم !

ایستگاه اول ..... ویرانی پائیز.....
ثانیه ها معکوس می شوند....لحظه انتظار....غزل موعود....وفریادهائی شبیه هذیانهای شب مرگ.

آغاز نفرت....
خداحافظ غزل.

تو را از شب جدا کردم
تو را از قصه آوردم
نمی شد با تو بد باشم
نمی شد از تو برگردم.

تبلور عشق.....انعکاس خاطرات سبز....هوا پر از تشنج اشک می شود.
ثانیه ها از دستم لیز می خورند و می شکنند.
پائی برای رفتن نیست از دستهایم دور می شوی.

کمی با من مدارا کن
صبوری کن تحمل کن
من گم را تو پیدا کن

التماسهائی پر از اشک....دادگاه اتهام....پایان تراژدی خواستن....سیاهی خیانت.

دستهایت در داغی سرنوشت ضجه می شود.

درد پشت درد.....

نه از برگم نه از جنگل
نه از باران نه از شبنم
نه ان تعمیدی رودم
نه آن مریم ترین مریم

تردیدهای خیس....مشقهائی پر از سیاهی واژه ها .
نبودنهایم را تمرین میکنی.
هراس از دست رفتن نجابت دستهایم.
تندیس پاک بودنم را می شکن..... می شوم هرزه گرد کوچه های احساس.
باز اشک....باز ترس....باز درد.....

منم همسقف دیروزی
که عطر خانگی دارم
که دستان تو را باید
به شام سفره بسپارم

باورهایت را به من بده....من به آغاز داشتنت آمده ام...پابه پای ترانه هایت آبی می شوم.
باورهایت را با من نقش کن.

اگر سختم اگر دشوار
اگر سیل مصیبت بار
اگر تلخم اگر بیمار
منم از عشق تو بسیار
من آن هم خون و هم گریه
که بغضش را به دریا داد
که از اوج پریدنها
بر این ویرانه ها افتاد.

جدال روزهای هراس....حکم....اعدام....اشک.....
فریادهائی شبیه جیغهائی کوتاه در تنم تکرار می شود.
حس درد در چشمهایم.
ادامه راه....نفس می کشم....کوتاه...تا هیچ.... التماس....اشک.....اعدام....!
طناب خاطره ها می پوسد ، از اوج به هیچ می رسم.
مخروبه آرزوها ..... چراغ قرمز....پایان راه.
ایستگاه پائیز....انتظار....هیئت منصفه....تنفس.....تخفیف مجازات....و اینبار حبس ابد....
در ویرانه های ذهن تو !
لکه ننگ را بر سینه ام نقش می کنی می شوم ؟؟؟

آخرین دفاعیه....
کمی با من مدارا کن
صبوری کن تحمل کن
من گم را تو پیدا کن....

پ ن : روزهای تلخ عصیان می کنند.ستیز برای آغاز برای رسیدن به همه باورهایم تنها کمی با من مدارا کن.