از دستهایم سر می خورم و روی زمین می شکنم .
ته نگاهم از التماس خشکی خالی است ، پر از یاسهای خاکستریم .
باد مرا می برد .
در آسمان معلق می شوم ، در ذهن خاکستری پنجره ها.
تجربه ائی تلخ بر تنم سرد می شود و من با تن برهنه در عریانی افکارم درد می شوم.
نمی دانم چه بلائی بر سر خودم آورده ام ؟
بندهائی از چشمهایم گسیخته و من در ته هیچ پوچ شده ام ، در تاریکی احساسی غریب.
احساسم مثل کاغذهای مچاله و کثیف متورم شده است.
انگار کسی در تنم  می میرد و ادامه فریادش در ذهنم جیغ می شود.
خطوط در هم پیکرم از برجستگی سینه هایم بالا می رود و زیر گلویم ترک می خورد ، خون روی ملحفه ام می چکد و با اشکهایم مخلوط می شود من تندیس دردم.

اجساد نیم مرده آدمها با مردمکهای از حدقه بیرون زده ادامه تخیلاتم را می مکند.
می ترسم کسی عریانی صورتم را ببیند ، با افکار وقیحی که در سرم تاب می خورد .
مات شده ام.
امروز روز عجیبی است . همه چیز در وهمی خاکستری فرو رفته است .
ادمها از کنار هم می گذرند با سکوتی دنباله دار و تلخ .
صدای بوق ماشینها در ذهنم گره می خورد .
درد عجیبی پشت چشمهایم متورم می شود انگار ادامه همان حس بدی است که صبح بالا آوردمش .
حس بد ؟؟؟؟ نه حس بدی نبود چون بعد از آنکه حالم بهم خورد احساس کردم بدتر شده ام .
انگار جزئی از تنم بود ، انگار دوستش داشتم ،  و حالا حفره ائی در شکاف برهنه قلبم .
چشمهایم را می بندم در سکوت پیکرم حل می شوم تاریک تاریک است .
هیچ صدائی نیست حتی صدای قلبم .
خدای من ،  من مرده ام . حتما مرده ام . مطمئنم . قوه ادراکم را از دست داده ام دچار یک زندگی نباتی شده ام مثل لجن با تشنج افکاری وقیحانه.
باز هم همان حالت تهوع ....

پ.ن : برایم از عشق نگوئید من سالهاست که در ادراک یک عشق مرده ام .
کسی که از پنجره نگاهم وزید!
هنوز رطوبت دستهایش روی تنم تبخیر می شود .
از رد خیس چشمهایش دیدم که تاب ماندن در رگهایش خشکیده است.

من هر روز لاغر تر می شوم و ضعف در تنم ریشه می دواند .... ذره ذره از اتش بود و نبودهایش می سوزم از من هیچ نمانده هیچ جز تفاله دوست داشتنهایم .
من تبعیدی احساس خواستنم.
خدایا این گناه من بود یا دستهائی که مرا از من ربود؟؟
برایش بگوئید که در تنم هیچ ندارم، برایش بگوئید که برایم هیچ نمانده جز روزهائی که جسد نیمه جانم را روی جدولهای بی رنگش بکشم.
نه بگذارید خودم بگویم هنوز از ته مانده صدایم چیزی مانده است نگه داشته بودم برای روز مبادا روزی که برای شنیدنم بیاید اما او سالهاست که از شهر من گذشته است.
آبی :
دردهایم از دوست داشتن است از عشقی که بر جانم زخمش کردی تو را به گناه نکرده ات نخواهم بخشید.

به تنهائیهایم فکر میکنم به تفاله آرزوهایم که حریصانه هر روز می بلعمشان.
به حقیقت خاکستری ماندم ، به تراژدی تلخ دوست داشتنهایم.
به دردهائی فکر میکنم که در من زاده شده اند ، دردهائی که از کابوسهای شبانه ، پشت شقیقه هایم تیر میکشند و در تمام بدنم فرو می روند.
به شیرینی عشقم می اندیشم ، عشقی که پشت پلکهایم متورم می شود و از گوشه چشمهایم بغض می شود و می بارد.
به خیال آبی ( تو ) ، خیالی که هر روز با دردهای خیسم هزار بار تکذیبش می کنم.
به فرداهائی می اندیشم که در من بی رنگ تر از دیروز است.
به حسی که شبیه مردن است ، حسی که در عمق وجودم می لولد و تا پشت گلویم قد میکشد.
من  ، پر از دردم.

کسی روز ذهنم فرو می رود ، با خمیازه ائی بی رمق قورتش می دهم اما انگار سر دلم گیر میکند .تمام مغزم درد می گیرد و مزه دهانم تلخ می شود . دلم بهم می خورد ، روزهای بودنم را قی میکنم ، از من هیچ نمانده جز پسمانده ی آرزوهای مادرم ، با آن نگاه نگران که تا مغز استخوانهایم را می سوزاند.
دو دستم را میگزارم روی شقیقه هایم .انگشتانم مثل ساقه ی علفهای هرز دراز می شود و از حفره چشمهایم پیچ می خورد و تا پشت مغزم فرو می رود.
حالم بهم می خورد ،  مغزم از دهانم می ریزد بیرون ، تصویری از مرگ در آئینه متولد می شود ، من مرده ام با فریادی پر از خواستن.

روز در من تمام می شود با همه نورهائی که امید بودن است.
تاریکی چاه فریادم را می بلعد ، مدفون آرزوهایم می شوم .
حقیقت بودنم را قورت می دهم . از من چیزی نمی ماند جز ردی از دوست داشتنهایم . می دانم که به دنبالم نخواهی امد اما ردم را بگیر ، برایت شکوه دلبستگیهایم را روی ماه نشان گذاشته ام.
دوست داشتنهائی که به خوردت می دهم و تو در شلوغی روزهایت پشت همه واقعیتهای راکد زندگی پنهانشان می کنی و گاه به کلی از یادشان می بری.

قلبم درد می گیرد و اینبار جای همه افکار درهمم خون غلیظ قلبم از شقیقه هایم بیرون می زند.

نازنینم ، نازنینم ، دلم هوای بودنهایت را کرده بودنهائی که سهم من نیست ،  بودنهائی که آهشان میکنم و روی تصویر وارونه روزهایم آرزویشان.
نمی دانی چه دردی در من زاده شده و چه اشتیاقی در وجودم زبانه کشیده.
نمی دانی دوست داشتنهایت چه بلائی بر سرم آورده !
نازنینم آواره دردم.
چشمهایم خیس می شود انگار در جنگ نابرابر روزها شکست خورده ام در ولنگاری دنیای سیاه ادمها.
هنوز نمی دانم به کجا اویزان شده ام ؟ شاید دستانم را تنها به توهم بودنت خوش کرده ام . شاید تو واقعا وجود نداری ! شاید تو تصویر تخیلات شاعرانه منی .
 ـــــــــــــ شاهزاده ائی با اسب سپید ! ـــــــــــــــ

حس دردناکی در من ضجه میکشد ، استخوانهایم در هم می پیچد به حس تلخ بودنهایم فکر می کنم ، حیاتی که برای داشتنش اینهمه تحقیر شده ام . به ثانیه های تبعیدی انتظار به ارتفاع پست بودنم در فاصله ی روزهای آبی تو به درد نبودنهایت فکر می کنم.
کسی از نا امیدی در تنم فریاد می زند.
گوشهایم را می گیرم .
فردا روز دیگری است .
فردائی که شاید تصویر دیروز تو را برایم بیاورد.
فردائی که دروغی بیش نیست.

نمی دانم دیگر هیچ نمی دانم ..... تو برایم تندیسی ! ....... راستی تندیس مرا به یاد داری؟