هوای حادثه در سرم باد کرده.
 انتظار سرخ است با طعمی شبیه سیب.
اما ته دلم میلرزد...
چشمهایم را می سپارم به صدا  کسی در من می خواند با صدائی گنگ 
گوشهایم  را رها میکنم .
به انتظار صبح مصلح می شوم.
برای چیدن افتاب از قانون بودنها میگذرم.
خطر میکنم
برای لمس اضطراب نبودنها.
تا صبح هزار ثانیه راه است اما یک نفس میدوم...
کاش اشتیاق چشمانم تاب بیاورد !

دوباره تلخ می شوم ... می بارم ...
حسی شبیه تنهائی انتهای قلبم را می کاود .
از ته مانده ذهنم چیزی جز حسرت و افسوس باقی نمانده .... حسرت می خورم که چگونه ساده مجذوب تندیس شکسته ذهنی خالی شده ام .
از آسمان شفاف ذهنم چیزی جز ویرانه های شک و تردید باقی نمانده .
روی خاکستر خام خیالم می نشینم .
جامه سیاه درد بر تن و خاک حسرت بر سر.
به حجم در هم روزهایم می نگرم .
ترکیب خونابه و اشک و درد زیر آوار آرزوهای نقره ائیم که با دستان خودم به خاک سپردمشان.
وای بر من که اینگونه ساده به فریب هیچ دل بستم وای بر من که مهتاب آرزوهایم را به کورسوی نوری در انتهای جاده خیالاتم فروختم.
خدایا با کدامین دست ضریج نگاه دوباره عشق را دخیل بندم ؟ با کدامین سیلی به بی رنگی گونه هایم رنگ سرخ آبرو زنم ؟ که من در مقام پاکی عشق هیچ جز تفاله ی باورهای احمقانه ام ندارم.
خدایا من از عشق چه می دانم که در کوچه های هرزه ی شبگردیهای ذهنی سیاه به دنبال سرّ سرخش می گشتم؟ خدایا من از عشق چه می دانم ؟؟؟؟
اندوه صورتم را پشت لرزش بیمار گونه انگشتانم پنهان می کنم .
لبخندی تلخ می زنم.
کاغذهای تقویمم را پاره میکنم .
از من هیچ نمانده جز تصویری خالی.

ویرانه های آرزوهایم را زیر پا می گذارم. پشت سرم محو می شوم .از زمین سرد می گریزم اما جائی برای گریز نیست مرا به آسمان هم راهی نیست.
پشت تنهائیهایم پنهان می شوم.
چشمانم در حسرت آسمان ستاره ها را می کاود .
مهتاب در پشت ابرهای سیاه خیالپردازیهای شوم من و من در ظلمت بی انتهای چاه.
مهتاب سر می رسد... با کدام شهامت به صداقت چشمهایش دروغ بگویم ؟
فریاد می زنم نازنین... فریادهایم در انعکاس گنداب دروغ بخار می شود .
بوی تعفن حضورم خودم را هم می رنجاند دستانم را روی گلویم فشار میدهم با صدائی شبیه مرگ از دنیای رویاهایم می روم . خودم را لابه لای سیاهی و دود مخفی میکنم دیگر نمی گذارم گندیدگی افکارم ذهن معصوم و کودکانه مهتاب را بیالاید و او هرگز نخواهد دانست که ستاره ی حقیر شبهای کودکیش از او کور سوئی برای بزم پست شبانه حشراتی ساخته که خون عشق را می مکند و تفاله نفرت پس میدهند.

برای سرودنت هزار راه را تا شب رفته ام و افسوس که ته همه جاده ها حضور ممتد خواهشی است که از تو تهی می ماند  احساسی که جرات واژه شدن ندارد.
ولی تو جسورانه احساس قلبت را سرودی و من ستاره شاه بیت غزلهای تو شدم.
کاش لایق عشقت باشم....

ستاره

دیده بگشای ببین عجب سیاهم ستاره
تو چشمه پاکی و من پر از گناهم ستاره

خنده بی ریشه ام ز بهر خرسندی توست
بنگر بر این دل من که پر ز آهم ستاره

عشق تو شهر قشنگ قصه ها ستاره ها و خنده ها
من هنوز در خویشتن بی مقصد و راهم ستاره

سرو سبز عشق تو را باد هوس کاری نیست
یار قصه های تو سرو نبود من پر کاهم ستاره

تو خود بگیر دست مرا بی بهانه عاشقانه
بی تو در دل خفاشها زار و تباهم ستاره

بر کوههای سبز شمالی توئی آن چشمه نور
آب هویت مرده آن ته چاهم ستاره

من آن شب سیاهم پر ز آه و گناهم ولی
میان آن خفاشها من خود ماهم ستاره

                                       با سلام.....

          مغز نویسنده این وبلاگ تا اطلاع ثانوی هنگ کرده است .....