نازنین.....
فردا به شهر خودم می روم....با همان خاطرات نیمه جویده ام ...
از شهرت یک بغل خاطره کبود برداشته ام.
همه اندوه نبودنت را سر میکشم و با بغضی شبیه باران از زادگاهت می روم.
سرزمین من پشت کوه هاست و تو از نسل قصیده و غزل و بارانی.
با خنده های ممتدی که به آسمان  می رسند....همان خنده هائی که یک روز عاشقم کرد .... مرا به زمین آورد و امروز اینگونه در کو چه های خواستن و نبودنت تنها ماندم
                                                                                          تنها ماندم
                                                                                                      تنها ماندم....

                                                                                                                ( تهران بهار ۸۵)

   باز یاد حرفهایش افتادم....بغض کردم ... باریدم...دلتنگ روزها شدم...دلتنگ آدمها...دلتنگ خانه هائی که از فقر و بیماری سردند...دلتنگ دلهای بزرگی که آرزوهای کوچکی دارند و آرزوهائی که با همه کوچکیشان محال اند...برایش نوشتم و افسوس که اندوه مرا نمی خواند....ولی تو بخوان اندوه واژه هائی که تکراری است اما حقیقت دارد....

***بعضی حرفا دنیائی واسه خودش داره... یه چیزائی توش داره که تو دنیا نداره ***
***همیشه تو دنیا کلی فرقه بین آدما   .... این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره***

دستهای فرسوده اش بوی خاک می داد. ته وجودش حسی مثل لذت یک مرگ وول می خورد . با چشمهایش برایم لبخندی فرستاد و بغض نجویده اش را قورت داد. دستی برایش تکان دادم و رد شدم .
اندوه دیدنش روی چشمهایم خشک شد.تنهائی و غرور و خستگیش را باریدم.
یاد دستهای خالیش در پس نگاه منتظر بر درگاه خانه اش افتادم و حرفهائی که برایم گفته بود.
تمام روز یاد ثانیه هایش بودم و دستهائی که فرسوده بودند برای جنگیدن با کاغذهای بی رحم تقویم.
تمام روز دلتنگ لحظه هایش بودم برای اندوهی که دور سیگارهایش می پیچید و دودشان می کرد و باز بود....برای اولین روزهای ماه که انتظاری بود فرسوده....برای کودکش که هر شب خواب عروسک دختر همسایه را می دید و هر روز برای بابا تعریف می کرد و بابا که بغض می کرد و بابا که نمی بارید و بابا که می شکست.
دستهایش در تلاشی سخت در جدال ثانیه ها کم می آورد.... تمام زندگیش را میان ثانیه های هراس و اضطراب و بود و نبود عرق می کرد....تمام خواستنش را صرف نخواسته هایش می کرد....تمام روز را برای روزهای نبودش طی می کرد....... ( نا تمام )

هی مرد می خوام یه حقیقت تلخ و بهت بگم.... خوب گوش کن :

یه نفر خوابش میاد واسه خواب جا نداره....یه نفر یه لقمه نون واسه فردا نداره
یه نفر می شینه و اسکناساشو می شماره .... می خواد امتحان کنه که داره یا نداره
یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش....اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره
بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره....انتخابم می کنه ولی پولشو نداره
یکی ویلای کنار دریاشون قصرٍ.....ولی اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره
یکی برای مدرسش توپ چهل تیکه می خواد....مامانش میگه این گرونه اینجا نداره
یه نفر تولدش مهمونیه همه میان....یکی هم تقویم واسه خط زدن روزا نداره
یکی هفته ائی یه روز پزشکشون میاد خونش....یه جا دیگه یکی داره می میره خرج مداوا نداره
یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا آدم...اما یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره
تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن...یکی می پرسه آخه چرا بابای ما نداره
یکی دوست داره که کارتون ببینه اما کجا ؟.... یکی هم انقدر دیده که میل تماشا نداره
یکی از واحدهای بالای برجشون میگه ... یکی حتی خونشون اتاق بالا نداره
یکی پول نداره دو روز به شهرشون بره .... یکی هم طاقت واسه صدور ویزا نداره
یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره.... اما اون یکی چیزی واسه نقاشی کردن نداره
یکی فکر آخرین رژیمای غذائیه.... یکی از بس شبا روز نخورده نا نداره
یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس.... یکی هم برای گرمای دستاش ( ها ) نداره
دخترک میگه خدا چرا ما؟؟؟ .... مامانش میگه عوضش دخترکم اون خونه لیلا نداره
یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه .... هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره
یکی آزمایش نوشتن واسش اما نمی ره.... میگه نزدیکیهای ما آزمایشگاه نداره
بچه ائی که تو چراغ قرمزا می فروشه گلُ .... مگه درس و مشق و شور و شوق و رویا نداره
یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه.... پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره
یاد این حقسقت کلاس اول افتادم....دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره
خدا به هر کی هر چیزی دلش می خواد بده....همه چی دست اونه ربطی به Emziper و Rapاش نداره
آدما از یه جا اومدن میرن یه جا....اونجا فرقی بین فقیر و دارا نداره
کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ائی ساخت...با نمیشه با نمی خوام با نشد با ندار