صدای نوازشهای تو در انعکاس خیال من زائیده می شود . زیر سایه انگشتانت بودنم را حس میکنم و هزار بار در قافیه تخیل بودنت تکرار می شوم.
پشت شب روی حریر نگاهت چادر می زنم و تمام شب را با خیال تو همخوابه می شوم.
حس خنک دستانت زیر تشنج اندام فرسوده ام مرا به قصر آرزوهایم می برد و من اعتبارم را در حضور ممتد نفسهایت گم می کنم.
چشمهایم را میبندم .... در تو حل می شوم .... در تو آغاز می شوم.
مرا با خود به هیجان لحظه هراس می بری در تردید خدا و ایمان و گناه و من از میان همه واژه های ذهنم تو را بر میگزینم.
دستهایت را در من متلاشی میکنی خون با غلظتی تلخ در استخوانهایم می پیچد دچار بودنت می شوم.
حس بودنت را میان هیجان دستانم لمس میکنم وجودم حریصانه یخ می زند .... زیر رد خیس انگشتانت می لرزم... سردم است و انگار تا ابد گرم نخواهم شد.
التهاب پلکهایم صورتم را سرخ میکند ... تخیلت را در حجم ساده دستانم در آغوش میکشم ... آتش خیالت زبانه می کشد .... چشمهایم را می گشایم تا تو را به نام بخوانم ..... و افسوس که تمام تو تنها در خیال من زائیده شده ..... ناتمام می مانم.

شعاع نور از روی ثانیه ها سر می خورد .... پشت پنجره سلولم شب به یغما رفته ..... بغض میکنم . حنجره ام تلخ می شود .... دستهایم را زیر بالشم مخفی میکنم . تمام بودنت حسرت بودنم می شود.
بغض میکنم .... می بارم .... تلخ .... شور.... تلخ .... شور... تلخ.... شور....